Νέα

Αρχείο Δημητρίου Σωτηρόπουλου
Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017
Thumbnail Λαμβάνοντας αυτό το εξαιρετικό αρχείο από τον κ.Δημήτριο Σωτηρόπουλο με θαυμάσιες οικογενειακές φωτογραφίες που ξεκινούν το ταξίδι του χρόνου από τον προπάππου του Αθανάσιο, την προγιαγιά του...

Συλλογή Χωριού

Διαφημίσεις

Online Χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 98 επισκέπτες και κανένα μέλος

Χωριό μου όμορφο μικρό
χιλιοτραγουδισμένο
τι στέκεις τώρα σκοτεινό
βουβό και μαραμένο

Τι γίνανε οι άνθρωποι
που πήγαν τα παιδιά σου
μοιάζεις με άψυχο κορμί
έχασες τη μιλιά σου

Κάποτε τα σοκάκια σου
ηταν ζωή γεμάτα
μα ότι βλέπω τώρα δα
μοιάζουν κακά μαντάτα


Φωνή ανθρώπου δε γρικώ
ούτε χτυπά καμπάνα
ούτε ενα βέλασμα αρνιού
ούτε μωρού το κλάμα

Δεν κελαηδούνε τα πουλιά
δεν τραγουδούν τ’αηδόνια
καινούργιες δεν χτίζουν άλλες πιά
φωλιές τα χελιδόνια

Που είναι η πρασινάδα σου
τα όμορφα λουλούδια
πουν’αι τα πανηγύρια σου
τα γλέντια τα τραγούδια

Που είναι οι κληματαριές
οι τριανταφυλλιές σου
τα κρίνα τα γεράνια σου
οι αγριομηλιές σου

Γαμπρός ντυμένος διάβηκα
ετούτο το κονάκι
μα όταν το αντίκρισα
με γέμισε φαρμάκι

Ειν’τα παράθυρα κλειστά
κι η πόρτα κλειδωμένη
χορταριασμένη η αυλή
και η μάντρα γκρεμισμένη

Που είναι εκείνες οι αυλές
οι ασβεστοβαμένες
που είναι και οι κοπελιές
οι ομορφοχτενισμένες....

...Σεργιάνι όταν βγαίνανε
στης Κυριακής το δείλι
γέμιζαν τα σοκάκια σου
μ’αρώματα τ’Απρίλι

Μα λείπουν και τ’αγόρια σου
οι άντρες οι λεβέντες
που πίνανε όρθιοι το κρασί
και τρώγαν τους μεζέδες

Γιατί όλοι σε ξεχάσανε
χωριό μου αγαπημένο
και είσαι τώρα ορφανό
έρμο κι’ερειπωμένο

Σκοτείνιασε η γειτονιά
φεγγάρι πια δε βγαίνει
κι’ενα πικρό παράπονο
στα στήθια μου ανεβαίνει

(Συνέχεια στην διπλανή στήλη)

Χωριό μου !!
Τι γίνανε οι άνθρωποι που πήγαν τα παιδιά σου....


Μήπως κατάρα του Θεού
σ’έβρε πολύ μεγάλη
πες μου χωριό τι έγινε
λύση δε βρίσκω άλλη

Μήτε κατάρα του Θεού
μήτε σεισμοί με βρήκαν
μον’τα παιδιά μου φύγανε
και έρημο μ’αφήσαν

Η ξενιτιά μου τα’κλεψε
τα’χει στην αγκαλιά της
τα μάγεψε τα πλάνεψε
και τα’κανε δικά της

Ητανε χρόνια δύσκολα
φτωχά και πικραμένα
χώριζαν Μάνες και παιδιά
και αδέλφια αγαπημένα

Η φτώχεια δεν τα άφηνε
μέρα καλή να δούνε
σε ξένα μέρη έψαχναν
την τύχη τους να βρούνε

Σκορπίσανε στου ορίζοντα
τα τέσσερα σημεία
Σπάρτη Αθήνα Αμερική
κι’ εκεί στη Γερμανία

Φεύγαν και δε γυρίζανε
φεύγαν σαν καραβάνια
πέλαγο ατελείωτο
η πίκρα κι η ορφάνια

Την ξενιτιά την αρφανιά
την πίκρα την αγάπη
τα τέσσερα τα ζύγισαν
βαρύτερα ειν’ τα ξένα

Μα.. δε τους πέρασε απ’το νού
λίγο να λογιστούνε
σαν τις δικές σου ομορφιές
στον κόσμο δε θα βρούνε

Αλλά......

Γιατί τους άλλους αδικώ
κι αφήνω απ’έξω εμένα
αφού κι εγώ σ’αρνήθηκα
και ζω μακριά στα ξένα

Πρέπει να φύγω μα θαρρώ
θα μείνω λίγο ακόμα
θέλω μέσα στις χούφτες μου
να πάρω λίγο χώμα

Κειμήλιο θα είναι ιερό
στον κόρφο φυλαχτό μου
για να θυμάμαι το μικρό
το όμορφο χωριό μου.



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΙΑΤΡΟΥ

ΒΟΣΤΩΝΗ ΑΜΕΡΙΚΗΣ